Onder de naam Kerti Mulatság begon ik een aantal jaar geleden het met het publiceren van poëzie op een blog waarvan ik wel wist dat niemand het zou zien. De naam ontleende ik aan de titel van een boek van een van de meest inspirerende auteurs die mijn denken over kunst en samenleven sinds mijn tienerjaren heeft beïnvloed: György Konrád.
Zijn werk is voor mij een herinnering aan de Middel-Europese cultuur zoals ik die ervoer in het Hongarije van mijn jeugd. Dat prachtige land met haar intense aandacht voor literatuur, muziek en beeldende kunst. Een land waarin de verbinding tussen cultuur en natuur voor mij gelegd werd door de mensen die ik er leerde kennen. Een liefde, gebouwd op het fundament van een onmiskenbare melancholie die zo kenmerkend is voor het werk van Konrád.
Vanuit het geloof dat de mens zonder schoonheid geen toekomst heeft, begreep ik dat ik niet zonder reden poëzie was gaan schrijven. Het was noodzaak. Het is noodzaak. Mijn schoonheid als tegenwicht voor de zwaarte van alledag.
Vanuit deze overtuiging schrijf ik mijn poëzie, ben ik docent, doe ik onderzoek en zie ik elke dag het feest in de tuin waarin wat voorging bij voortduring aanwezig is. Zij voedt de toekomst in een arrière-gardistische beweging.
ALLES IS TEKST 