Ik bewaak de ruimte met mijn woorden met mijn lijf, hoewel niets meer dan slechts mijn ene hand verweer zal vormen in een lopende beweging op papier. Het is niet zomaar mijn verzet als achterhoede informant dat hier zijn weerslag heeft- ik registreer slechts afschuw vertaald in samenkracht en hoe zich dat zo overtuigend toont op de plek waarmee ik mij zo onvoorstelbaar sterk verbonden weet.
ook al is het water koud ik leef hier en voel de handdoek straks enkel in mijn hoofd ik zwem wel want ik durf nu eindelijk de zomer kan niet wachten zij op mij ik niet op haar ik zwem wel want ik ben er al
Zij cirkelen tussen de huizen over platte daken scheren langs mijn raam in blauw en grijs als waarschuwen zij mij de wolken niet te veronachtzamen Mijn ogen volgen hun lijf dat alles blauw toont in het licht van hun vleugels: scheve dakkapellen, vitrage van ooit, gehavende coniferen- opgetild in hun aanwezigheid. Ineens zijn ze vertrokken krijgt het vale groen weer ruimte de wind vrij spel op deze kille dag.
vast te willen leggen toont zich
nergens groter dan in de knop
van de magnolia: zij is een belofte,
onbereikbaar, want steevast onbenoembaar.
Verpozing in het beeld dat noopt tot stilstand
tussen broosheid en drang tot volle bloei:
het verlangen de tijdelijkheid te vorderen
is wat het meest begeerlijk lijkt-
maar goddank nog net de hoogmoed voor zal zijn
door het breken van haar knop.
Dat de hemel in het oosten was
leerde ik te vroeg
gewillig stampte ik daarom
die boodschap ongelovig
-maar zonder aarzelen- tot
hapklare brokken in mijn kop.
voer voor macht zo leek het:
kennis om te imponeren
en te delen.
Maar dat de hemel zelf hier
nog steeds onbereikbaar blijkt
wist ook Chagall allang
en toch
zijn de rode vlekken die zijn licht
hier genadeloos naar binnen gooit
een weg
en sta ik hier opnieuw
met jou
je liet me los
maar greep het rood
dat alles voedt dat ons
nog bindt.
Wilde haren mogen niet getemd in taal van toenwie immers was niet wild en ongeremd voorzag geen grootse toekomst voor zichzelf toch op zijn minst zo nu en dan- maar de voetnoot van de tijd saboteert het toeval en de vordering van het verleden: de afdruk toont de temmer zelf, even onverstoorbaar als op alle foto’s in het boek: zonder beat maar met de hartslag van verwachting die elk vertrek markeert.
diepe voren trekt de liefde
door het land
aarde waarin water
behoedzaam stromen zal
tot oergedachte kracht
zij vormt in licht
de gouden draad die
dit verbond voor altijd
deelbaar maakt
ALLES IS TEKST 