MEEUWEN IN NAMIDDAGLICHT

Zij cirkelen tussen de huizen over platte daken 
scheren langs mijn raam in blauw en grijs 
als waarschuwen zij mij 
de wolken niet te veronachtzamen
  
Mijn ogen volgen hun lijf dat alles blauw toont 
in het licht van hun vleugels: scheve dakkapellen, 
vitrage van ooit, gehavende coniferen-
opgetild in hun aanwezigheid.
  
Ineens zijn ze vertrokken
krijgt het vale groen weer ruimte 
de wind vrij spel op deze kille dag.