De regen ruist niet meer maar stort in grote stromen
onrust uit over mijn gemoed dat zo verlangt naar
gedwongen afstand in de zachte metafoor
van dat soms dagenlang gestadig vallend water.
Wanneer belandden we voor het laatst in cafés waar
laven aan Schubert nog geen schande was en
schrijven op papier nog zonder expositie mocht bestaan
als noodzaak tot verdieping van de kunst.
De regen nu schreeuwt in overdaad om nieuwe grote metaforen;
om een taal die bolstaat van de meest verschrikkelijke beelden
-kermis pretpark conceptstore museumshop-
waarin het uiterlijk vertoon van valse bewondering
voor te lichtzinnig kopieerbaar simulacrum
zich onvermijdelijk als jaloezie zal openbaren.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Gerelateerd
Gepubliceerd door Kerti Mulatság
Dichter. Onderzoeker. Specialisme tekst-beeldrelaties in de kunsten.
Docent & onderwijsinnovator op StJoost Academy of Art & Design.
Roeien, fietsen, schaatsen.
Sport & de kunsten bestaan niet zonder elkaar voor mij.
Bekijk alle berichten van Kerti Mulatság
ALLES IS TEKST 