Vijf bomen- drie keer zag ik ze in vol ornaat,
klom ik in mijn hoofd omhoog
bewoog takken en reikte naar hoger lucht;
liet vervolgens mijn oog geruisloos vallen
geleid door blad en licht in
zachte landing zonder kleerscheuren.
Maar toen ik vandaag passeerde,
sneller dan noodzakelijk,
bleken ze ontdaan van alles
dat mij gedragen had: kruin, blad, stam.
Verborgen in de aarde ligt wat blijft-
ik graaf, omdat daar ondergronds en
dwingend kennis ligt besloten
die blad zal dragen door mijn hand.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Gerelateerd
Gepubliceerd door Kerti Mulatság
Dichter. Onderzoeker. Specialisme tekst-beeldrelaties in de kunsten.
Docent & onderwijsinnovator op StJoost Academy of Art & Design.
Roeien, fietsen, schaatsen.
Sport & de kunsten bestaan niet zonder elkaar voor mij.
Bekijk alle berichten van Kerti Mulatság
ALLES IS TEKST 